บทที่ 11 คู่แข่งที่น่ากังวล
ปาริฉัตรมาถึงบริษัทก่อนเวลานัดเกือบครึ่งชั่วโมง เธอแจ้งชื่อกับพนักงานต้อนรับ ก่อนถูกพาไปนั่งรออยู่หน้าห้องประชุมชั้นสิบสอง
บนโต๊ะข้างตัวมีแฟ้มผลงานกับโน้ตบุ๊กที่ตรวจซ้ำมาตลอดทาง ปาริฉัตรเปิดกระเป๋าดูสายเชื่อมต่ออีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ลืมอะไร ความกังวลของเธอไม่ได้อยู่ที่งานซึ่งเตรียมมา แต่อยู่ตรงคำถามว่าหลังจากหยุดไปสามปี สิ่งที่เคยทำได้จะยังพอสำหรับการกลับมาเริ่มต้นใหม่หรือไม่
เสียงประตูลิฟต์เปิดขึ้น ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กและแฟ้มผลงาน เขาหยุดแจ้งชื่อกับพนักงาน ก่อนเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามเธอ
“มาประเมินฝ่ายออกแบบเหมือนกันหรือเปล่าครับ”
“ค่ะ”
“ผมกวินครับ”
“ปาริฉัตรค่ะ เรียกปลาก็ได้”
กวินยิ้มให้ ก่อนวางแฟ้มลงข้างตัว ท่าทางของเขาไม่ได้ดูตื่นเต้นเหมือนคนที่กำลังมาสัมภาษณ์งาน ปาริฉัตรคิดว่าอีกฝ่ายคงทำงานด้านนี้มาไม่น้อย เพราะเมื่อพนักงานนำเอกสารมาให้กรอก เขาตอบคำถามเรื่องโครงการกับประสบการณ์ทำงานได้โดยแทบไม่ต้องหยุดคิด
“คุณกวินเคยทำงานออกแบบโรงแรมมาก่อนเหรอคะ”
“ครับ ช่วงหลังรับทั้งออกแบบกับประสานงานหน้างาน ทำต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว คุณปลาล่ะครับ”
“เคยทำอยู่พักหนึ่งค่ะ แต่หยุดไปสามปี” กวินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามเหตุผลต่อ
“กลับมาทำอีกครั้งคงต้องปรับตัวเยอะนะครับ”
“ค่ะ กำลังพยายามอยู่”
ประตูห้องประชุมเปิดออก ธันวาเดินออกมาพร้อมหัวหน้าฝ่ายออกแบบ เขามองเห็นปาริฉัตรก่อนจึงเดินเข้ามาหา
“มาถึงนานแล้วเหรอปลา”
“ยังไม่นานค่ะ”
“ไม่ต้องกังวลนะ โจทย์ของปลาดีอยู่แล้ว พี่ไม่คิดว่าจะมีปัญหา”
ปาริฉัตรพยักหน้า ความมั่นใจที่พยายามประคองมาตลอดเช้ากลับเพิ่มขึ้นจากคำพูดนั้น ธันวาเป็นคนเห็นผลงานของเธอมาก่อน หากเขาบอกว่าดี เธอก็อยากเชื่อว่าตัวเองยังมีโอกาส
ธันวาหันไปทักกวิน แล้วแนะนำทั้งสองคนให้หัวหน้าฝ่ายออกแบบรู้จัก ก่อนพนักงานจะเชิญกวินเข้าไปนำเสนอก่อน
ปาริฉัตรนั่งรออยู่ด้านนอกเกือบหนึ่งชั่วโมง เมื่อถึงคิวของเธอ ภายในห้องมีคณะประเมินสี่คนนั่งอยู่หลังโต๊ะยาว ธันวานั่งริมสุดและไม่ได้เป็นคนเริ่มคำถาม
เธอเชื่อมต่อโน้ตบุ๊กกับจอ ก่อนนำเสนอโจทย์ที่ได้รับ แนวคิดหลักยังเป็นเรื่องการจัดเส้นทางใช้งานให้สอดคล้องกับพฤติกรรมของแขก ปาริฉัตรแยกพื้นที่ซึ่งต้องการความเป็นส่วนตัวออกจากส่วนที่รองรับคนจำนวนมาก และปรับตำแหน่งบริการให้พนักงานเข้าถึงได้โดยไม่รบกวนพื้นที่หลัก
“ถ้าพื้นที่จริงมีข้อจำกัดมากกว่าในโจทย์ คุณจะตัดส่วนไหนออกก่อนครับ” หนึ่งในคณะประเมินถาม
“ปลาจะยังไม่ตัดพื้นที่ค่ะ แต่จะลดระยะของส่วนที่ผู้ใช้งานไม่ได้หยุดอยู่ แล้วเก็บพื้นที่ตรงจุดที่ต้องรอหรือใช้งานร่วมกันไว้ก่อน เพราะถ้าตัดตรงนั้น การไหลของคนจะติดตั้งแต่ช่วงที่มีแขกเข้าพร้อมกันค่ะ”
อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนถามต่อเรื่องการปรับใช้กับพนักงาน ปาริฉัตรตอบได้ทันที เพราะเป็นจุดที่เธอใช้เวลาตรวจมากที่สุด แม้คณะประเมินบางคนจะจดบางอย่างโดยไม่แสดงความเห็น แต่คำถามส่วนใหญ่ไม่ได้ทำให้เธอติดขัด
หลังการนำเสนอ พนักงานพาเธอไปยังโต๊ะทำงานอีกห้องหนึ่งเพื่อทำแบบทดสอบเพิ่มเติม โจทย์กำหนดให้แก้พื้นที่บางส่วนภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง โดยต้องส่งทั้งแบบและไฟล์ประกอบให้ครบ
ปาริฉัตรอ่านเงื่อนไขจบแล้วเริ่มทำงานทันที เธอมองเห็นปัญหาตรงทางเข้าตั้งแต่ครั้งแรก จึงขยับตำแหน่งพื้นที่รอเพื่อไม่ให้คนที่เพิ่งเข้ามาขวางเส้นทางหลัก จากนั้นจึงแยกส่วนบริการออกไปด้านหลัง
แนวคิดในหัวชัดเจน แต่เครื่องมือบนหน้าจอกลับไม่ตอบสนองตามที่คุ้นเคย คำสั่งบางอย่างถูกย้ายตำแหน่งจากโปรแกรมรุ่นที่เธอเคยใช้ ปาริฉัตรลองเปิดเมนูอยู่สองครั้ง ก่อนค้นคำสั่งที่ต้องการเจอ
เวลาบนหน้าจอลดลงเรื่อยๆ เธอทำส่วนหลักเสร็จ แต่ยังเหลือรายละเอียดอีกสองจุดกับการจัดชื่อไฟล์ ปาริฉัตรรีบแก้เส้นที่ซ้อนกัน ก่อนเสียงแจ้งหมดเวลาจะดังขึ้น
พนักงานเดินเข้ามารับไฟล์ เธอตรวจรายการอีกครั้งจึงเห็นว่ายังไม่ได้แนบแบบมุมหนึ่งตามเงื่อนไข
“ขอเวลาเพิ่มอีกนิดได้ไหมคะ”
“ต้องส่งตามเวลาค่ะ แต่สามารถแจ้งคณะประเมินได้ว่าส่วนไหนยังไม่เสร็จ” ปาริฉัตรพยักหน้าแล้วส่งไฟล์ตามที่มี เมื่อออกมาจากห้อง กวินกำลังนั่งรอเรียกกลับเข้าไปสัมภาษณ์รอบสุดท้าย แฟ้มกับเอกสารของเขาถูกจัดแยกไว้อย่างเรียบร้อย
“เป็นยังไงบ้างครับ” เขาถาม
“มีส่วนที่ทำไม่ทันค่ะ”
“โจทย์เวลาแบบนี้ต้องตัดใจตรงรายละเอียดครับ ผมทำส่วนที่จำเป็นให้ครบก่อน แล้วค่อยกลับไปเพิ่มตรงที่เหลือ” คำตอบของเขาไม่ได้มีเจตนาสอน แต่ทำให้ปาริฉัตรรู้ว่าอีกฝ่ายคุ้นเคยกับการทำงานภายใต้เวลาแบบนี้มากกว่าเธอ
ระหว่างสัมภาษณ์รอบสุดท้าย คณะประเมินเปิดไฟล์ของทั้งสองคนเปรียบเทียบกัน แนวคิดของปาริฉัตรได้รับคำชมเรื่องการมองผู้ใช้งาน เธอเห็นปัญหาที่กวินไม่ได้แก้ แต่ไฟล์ของกวินครบทุกส่วน จัดลำดับชัดเจน และสามารถส่งต่อให้คนอื่นทำงานได้ทันที
เมื่อถูกถามว่าหากต้องนำแบบไปใช้จริงจะประสานงานกับฝ่ายก่อสร้างอย่างไร กวินตอบเป็นขั้นตอนจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ส่วนปาริฉัตรต้องหยุดคิดก่อนตอบ เพราะงานเก่าของเธอจบลงตั้งแต่ช่วงออกแบบ และหลายเรื่องที่เคยรู้ก็ไม่ได้ถูกนำมาใช้นานแล้ว
เธอไม่ได้สูญเสียความสามารถในการมองพื้นที่ แต่ตลอดสามปีที่หยุดอยู่ คนอื่นยังทำงาน เรียนรู้โปรแกรมใหม่ แก้ปัญหาหน้างาน และสะสมประสบการณ์ต่อไป หลังการประเมิน ธันวาเดินออกมาส่งเธอหน้าห้อง
“ทำได้ดีแล้วปลา เรื่องที่ไม่ทันแก้เพิ่มทีหลังได้”
“แต่เขาดูพร้อมกว่าปลานะคะ”
“แนวคิดของปลาดีกว่า บริษัทหาเรื่องแบบนี้อยู่ พี่ว่าไม่ต้องคิดมาก” ธันวายิ้มให้เธอเหมือนมั่นใจในสิ่งที่พูด
“กลับไปรอฟังข่าวดีได้เลย” ปาริฉัตรรับคำ ความคาดหวังที่ลดลงระหว่างการประเมินจึงกลับมาอีกครั้ง แม้จะยังจำสายตาของคณะประเมินตอนเปิดไฟล์ที่ไม่ครบของตัวเองได้ก็ตาม
เธอเดินไปถึงหน้าลิฟต์พร้อมกวิน อีกฝ่ายก้มค้นบัตรจอดรถ ทำให้แฟ้มผลงานในมือเปิดออกเล็กน้อย
ปาริฉัตรไม่ได้ตั้งใจมอง แต่ชื่อบริษัทบนเอกสารแผ่นแรกอยู่ตรงระดับสายตาพอดี บริษัท วัฒนากรณ์ จำกัด
เธอเงยหน้ามองกวินอีกครั้ง ก่อนประตูลิฟต์จะเปิดออก คนที่กำลังยืนอยู่ข้างเธอไม่ได้มีแค่ประสบการณ์ซึ่งต่อเนื่องมาตลอดสามปี เขายังเคยทำงานอยู่ในบริษัทของพร้อมพัฒน์ด้วย
